Sigaranın Dumanıyım

Sigaranın dumanıyım

Çektiğim nefesin dumanındayım

Ve çıkıyorum tütün kokulu hapsimden

Önce bir ok gibi doğruluyorum

Sonra başlıyorum zikzaklar çizmeye

Ama bir türlü olamıyorum dumandan bir kalp

Hiçbir beden şekil veremiyor gölgeme

Gökyüzüne varmaya az kala

Bir buluta takılıyorum

Diyor dur gitme

Şekil vermeye çalışıyor bedenime

Dinlemiyorum

Bir nefes daha çekiyorum

Ve tüm kuvvetle kurtarıyorum kendimi ellerinden

Sonra duruyorum bir yıldızın eteğinde

Tek başıma ama zaferle

Bir yağmura karışıyorum sonra

Yağmur oluyorum

Ve akıyorum yeryüzüne…

Zuhal Eraslan