Sevmekse Vebali Kendi Boynuma

Gelincik aklım...

Sırtı ışık görmüş yönlere mapuslanarak

Esti yağdı kararmış bulutların

Yağmurlaşan yerlerinden kopuşu gibi

Gelme buralar daha kar dediyse de

Duymadı bile

Uğru sıra palazımış bir güvercini külfiyeti yüklü seyrim

Uçtum gittim

Vebalim kendi boynumadır beni tümden çıldıran

Büyülü rengin

Kanatları kırık düşlerine ürkek kuş sesleriyle

Saçıp savruldu sofrası hiç yerden kalkmayan

Olmaz bir hayal beni

Dize dayanan dağları doruklanmış şu yorgunum

Bahçelere konmuş ilkince bahara eş olup

Yazıktır ele geçmez güzelliğini,

Yazığa soldurmak

Yazıktır dedim

Döşüme sıkı sıkıya bastım

Tütün duman tezmiş toprağı

Uyandın işte gene heftikli düşüme bre sefil

Kalbimde oynaşıyor gene beni çıldıran sen

Doğmuş büyümüşüm kime ne diyem ?

Seni gelincik aklım seni

Gör işte sabah akşam arası

Öğünündeyim

Seyfi Karaca........Temmuz / 10