Sensizliğin Akşamı

Sensizliğine öfkeliyim akşamların,

yudumlanan ince belli bardaktaki çaylar bile,

zevk almıyor şekerle yaptığı dans'tan,

beyoğlu'nda gezip gözlerini süzenler bile,

öfkeli sensizliğin akşamlarına.

Kadehler de küsmüş, mezelere bakmıyorlar bile,

Bir köşede unutulmanın verdiği hüzünle,

boynunu bükmüş ağlıyor sokak lambaları,

onlarda isyanda sensizliğin akşamlarında...

Ahhh İstanbul, diye başlarken bile şiirler,

Cümlelerin yığılmışlığı altında eziliyor,

haykıramıyor bile doğru dürüst,

Lanet olsun yinemi, sensizliğin akşamındayım diye !....

ERDAL DOĞAN – İST.