Sensiz Hayat Yerin Dibine Batsın

Gecekondu çatılarını söken rüzgarlara verdim seni

Kaldırdım gözlerimi verdiğim beyaz bulutlardan

Sensizlikte çiçeklendi öksüz çocukların yanakları

Kanatları yarasız hüzünsüz kuşlar artık mavide süzülen

Düğünlerde en çok halay çeken benim

Yürüdükce güneş hızıyla kaçıyor karanlıklar

Sensizlik sabun köpüğü gibi hafifmiş meğer

Desem de inanma sakın

Sensiz hayat yerin dibine batsın...

Oh be!...

Sensizliğin kuvvetiyle tırmandım uçurumlardan

Düzlüğe çıktım

İlk öpen sarı papatyalardı yanağımdan

Sevinçlerimi ektim bir-bir Anadolu topraklarına

Bayram sabahları ilk öpen bendim ana elini

Ezo gelinin sevdalandığı dağları üstlenmiştim

Zafer türkülerini dolamıştım dilime

Yüreğim bitimsiz mutluluk kaynağı

Desem de inanma sakın

Sensiz hayat yerin dibine batsın...

28 Kasım 2010-Gebze