Seni Öyle Güzel Hisseder Yüreğim

Biri var, öylece dururdu kıymetligimde

Dokunurdum bâzen, ara ara Gözlerinin hisliğine

Hissederdim en derinden

Kurban oldugum;

O bunu gizliden gizliye ederdi, bilirdi ama bildiğini gizlerdi

Onun, bunu gizlediğini bildiğimi bilmiyor

Bilmediğini bildiğimi bilmezlikten geliyordum

O sanki, bunu anlar gibi oluyordu

Sonra bi ümitsizlik, umutsuzluk vuruyordu

İnanmak ya da hayâline kavuşmak zor ve korkutuyor gibi

Soramıyordu, söyleyemiyordu içinde dolup taşanları

Bir yanı; içindekileri o kadar çok haykırmak istiyordu

Diğer yanı, hep bir tedirginlik hâli, susmaya esir ediyordu yüregini...

Aklı, yüreği hep ikilemde...

Bazen öyle güçlü ve dirâyetliydi ki;

Bir kendi derdi eksikti, herkezinkilerini omuzlamışken, sırtında

Bir kendini unutmuştu, herkezi düşünmekten vazgeçemezken

Bazen de öyle zayıf, nârin ve hassastı ki;

Kırılsa yüreği, suskunluğa bogulurdu çığlığı, feryâdı...

Bazen dünyaları karşısına alacak kadar

Bazen dağları dize getirecek kadar inadı vardı

Aklına koyduğunu yapmaktan geri durmazdı...

Duyguları bazen öyle karmakarışık olurdu ki

Düşünceler sarınca yüregini, sessizliğe gömülürdü...

H i s s e d i y o r d u m

Dokunuyordum şimdi yine

Gizli gizli baktıgı o kıymetli gözlerinin en derinine...

Hissettikçe onu, kendimi öyle satırlara vuruyordum

Varlığını hatırlatan şu satırlardan hiç ayrılmak istemiyordum

Gözlerinden yüreğine gizli gizli dokundugum satırlardan

Kendimi bir an bile alamıyordum

Ona en yakın olmaktan, vazgeçemiyordum

Gülüşünün güzelliğine değinmekten

Gözlerine öyle düşüp kalmaktan

Onu hissetmekten mahrum olamıyordum

Olmuyordu işte, vazgeçemiyordum

Yüreğime söz geçiremiyordum...

Çünkü;

Yüreğim onu öyle kıymetli anlıyordu...

Yüreğim onu öyle güzel hissediyordu...