Seni En Son Ben Seveceğim

Evet...kalem agırlaşır, mürekkep kurur ve söz biter

Ne söyleyebilirdim ki duygularım için bilemiyorum

Bunu sana nasıl anlatabilirim inan hiç bilmiyorum

Şu yazdıklarımın bi sureti daha yok,doğru söylüyorum

Kafiyesine biçimine redifine aldırış etmiyorum...

Bunu bana yazdıran duygunun tarifini edemiyorum

Neydi senin bende bu denli önemin, çözemiyorum

Nasıl bende bu kadar kıymetli oluverdin, anlamıyorum

Niye bu kadar sorular soruyorum kendime,

Cevapları neden hep sen oluyorsun, bulamıyorum

Seni neden bu kadar, bu kadar çok! Kıymetli seviyordum

İnan hiç bilmiyorum ama bilmeyi de öyle çok istemiyorum

Sadece sev, gel istiyorum diye de birşey diyemiyorum

Öyle var ol ,mutlu ol,güzel gülüşlerini göreyim istiyorum

Üzülüp kırılma, hiç incinme diye dua’lar etmek istiyorum

Sana,yamalı sözcüklerden, târifsizligine esir cümlelerden

gönlümün en elzemliğinden;seni anlatmak istiyorum

Seni sadece kendime anlatıp,düşler kurmak istiyorum

Bazen gözlerine dokunuyorum ya,o satır,o cümle de uyuyup kalmak istiyorum

Bazen Gönlüne sakladığındır en kıymetli sözlerim, hep sakla istiyorum

Bazen dökülünce dilinden,kurban olduğum herşey dursun istiyorum

Böylesi bir duyguyu ben târif edemiyorum, seni anlat-a-mıyor-um

Sen ki; rüyalarımda hep varsın,bi görsen, kendin gerçek olamazdın

Bir bilsen inan kendini kıskanırdın, sen bende öyle güzel/kıymetli vardın

En çokta hisliğimde birikip taşandın,anlatmaya doyamadıgımdın

Seni herkez bilsin/anlatsın, güzelliğine de deginmeye cürret etsin/ler

Onlar bitirene kadar ben seni yazacağım

Belki bir ömür; bütün kelimelerden, sadece târifsizligini bulacağım

Oda bir tek gülüşünün...

Seni en son ben anlatacağım

Çünkü;Seni en son ben seveceğim...

. . .

(Kayboluyorum...inanın sonu yok bu dize’lerin...)