Sen Yoksun Anne

Sen yoksun anne;

Sabahlara kadar dört duvar arasında kalmışım,

Gündüzümde karanlık gecelerimde…

Sabahları özler oldum anne;

Martıların uçuşlarını,

Aydınlık yeryüzünü unutur oldum…

Sen yoksun anne;

Hayat kimsesiz ve anlamsız,

Kelimelerim sade, az ve öz…

Konuşmayı unuttum anne;

Güzel söz kullanmayı,

“Seni seviyorum” demeyi unuttum

Sen yoksun anne;

Yokluğunda nefes almaya hasretim…

Evimizin kokusu değişti anne;

Senin gidişinle, yeryüzü ağlar oldu…

Ne olur gel ki beni bu gözyaşlarımdan kurtar,

Sevdana hasret bırakma,

Ve senin için ölümü bana tek yol kılma…

SENİ SEVİYORUM ANNE...