Sen Varken

SEN VARKEN

Sen varken

sevincimi giyinip üzerime

devrimci bir türkü söyleyerek

silerdik ağıtı defterimizden.

Yokluğa çare olmayan yaralım..

El ele kenetlendik mi hele

hava karardımı poyraza

yarının sevdasını bölüşürdük

yarının türküsünü.

Sen varken

yaşam düğümlenirdi.

İnadına hep

acılarda var olurduk.

Ne zaman gözler düğümlense

bakışlarda,

o kadar ağlardık içimize.

Her söz gözyaşlarımıza bulaşırdı.

Sen varken

ne kadar zordu

gökyüzünden yıldızları sökmek.

Yarın korkusunu körletip içimizde

gözlerine dalıp

kendimden uzaklaşırdım.

Zaman yorgunu olurdum.

Çölün suya vurgunu

hasretin aşka.

Sen varken

sen varken içimde bir tanem

başıboş bırakırdık sevişmeleri.

Sen varken avuçlarımda

acılar çatlardı tuttuğumda ellerini.

Yokluğun aymazında

yüreğimde kışlayan

bakışlarındı.

Dertler çocuklarımdı

içimde büyüttüğüm.

Sen varken

bir nehir gibi

kendi yatağımda akardım.

Gurbet bakışlım

ateşe dönüşmemiş

bir kıvılcım çakardım.

En acısı

sen varken

ölüme su yürürdü,

ölüme gurbet sancısı.

Ahmet Canbaba