Sen Gülünce

Sen gülünce

Mevsimler açar gülüşünde

Ebemkuşağı oynaşır

Portakal bahçesi gözlerinde

Çiçekler el ele tutuşur

Kelebekler yüreğimde uçuşur

Sen gülünce

Gülüşünden bir çağlayan kopar ki

Dağ, taş seyre durur

Maviye boyanır gülüşün

Yüreğim kabarır okyanus olur

Yüreğinden yüreğime gülüşün

Irmak ırmak dökülür

Sen üzülünce

Mevsim sonbahar olur

Karabulutlar acımasız bir sırtlan gibi

Canavar dişlerini gösterir

Yıldırımlar çakar göğüme

Yağmurlar yağar hoyratça

Seni süslediğim gönül bahçeme

Sen üzülünce

Fırtınalar kopar uzak denizlerden

Ay yere düşer çığlık çığlığa

Mehtap başımda parçalanır

Anılar sararır yüreğimde

Gözlerimden yaş olur akar

Dökülür yaprak yaprak

Mezarım kendi ellerim olur

Sen gülünce

Mevsim yaz olur

Yıldızlar kayar saçlarından

İki dağın arasından gözlerin doğar

Dünya karanlıktan kurtulur

Denizlerde yakamozlar oluşur

Çiçekler selama durur

Sen gülünce

Gülüşünde ay doğar, gül sararır

Yüreğimin bozkırlarında

Çağlayanlar oluşur

Süslenir bir gelin gibi duygularım

Kuş olur kanatlanır

Çağla mevsiminde umutlarım

Darağacına çekilir bütün kötü huylarım

Tutuşur yüreğimin azap ormanları

Cehennem olur yanar bedenim

Bedenimde bir bilsen, ne tufanlar olur.

Sen üzülünce

Mevsim kış olur

Kar yağar ruhumun yüksek dağlarına

Umutlarım fırtınaya tutulur

Öksüz kalır zemheride düşlerim

Buz keser çiçek bahçemdeki

Gözlerin dediğim kardelenlerim

Sen üzülünce

Kasırgalar kopar benim dünyamda

Felaketim olur

Gözünden bir damla yaşın akması

Cehennemden ateşler atılır yüreğime

Ben yanarım,ben yanarım

Ne olur sen üzülme

İntaharım olur bakışların

Mezarımı kazdım yüreğine

Artık yaşamasam da olur

1-8-2008 saat 3, 50

Yusuf Ziya Yılmaz