Şehr-i Hüzün

Yalnız bir şehir çöreklenmiş içime

Boş sokakları üşüyor, umutsuz yarınlar.

Artık davamız yaşamayı becerebilmek

Hangi yola sapsak önümüz taş duvar.

Sayfalar yırtılmış sayfalar buruş buruş

Yazsan olmuyor yazılanlar okunmuyor.

Yaşamak, yaşayabilmek bir yolu olmalı

Bağırsam olmuyor feryadım duyulmuyor.

Ateşi buram buram bakışların hatırlatır

Sorsam olmuyor, cevaplar korkutuyor

Ne yaşasam misliyle hesaba dahil

Ne vakit uzatsam elim, canım yanıyor.

Şehr-i hüzün suskun ve yorgun bugün

Geceleri kaldırmıyor artık karanlığı,

Doğmalı, içimi ısıtmalı artık güneş.

Anlatılır değil dayanılmaz yalnızlığı.

Tamer 11.09.2014 01:44