Şehit Bababanın Yetimleri

Unuttular mı sizleri

Babalarınızın kanı yerde kaldı

Düşman, dostça kucaklandı

Komşum

İki yetimli bir dul

Her gece kadının sesizce ağladığını duyarım

Her sabah yetimlerin ağlamasıyla uyanırım

Babaları

PKK’nın tuzağa düşürüp şehit etiği bir yüz başı

Yardım etmek istesem de edemem

Babalarını yetimlere getiremem

Kapılarını önünden geçmem

Evime giden yollu uzatırım

Beni görünce

Hep babaları sanıyorlar

Anneleri onları eve alınca avaz, avaz ağlıyorlar

Biri üç

Diğeri beş

İki oğlan çocuğu

Hallerine

İçim parçalanıyor çaresizim

Bazen kendimi tutamıyorum bende ağlıyorum

Ve İnsanlığımdan utanıyorum…