Şahmaran

Sedef, safir ve kör uyku, dünden

Kalan bir aynaya vuruyor düş gibi

Ve kâhinin her remil atışında ölüm

Kara değil, karada havada ve suda

Ağlayan narım da çatladı çünkü ben

Çocuklarımı kaybediyorum dağlarda

Dağlar ki ceylan yurdu, bir gülistan

Olsun içindi düşerse yolu Şahmaran’ın

Ve anılardır diye bilinen Şahmaran

Belleğin derin kuyusundaki uykusunu

Bir hançerle kesip çıkmalıdır günyüzüne

Ve bırakarak derisini çöl iklimlerine

Tozlaşan ve durmadan tozlanan keder

Sedef, safir ve kör bir uykuya dönerken

Çöl hep çöldür, daima çöl, gri söylence

Ve buhurun incelttiği ölümcül bir büyü

Gülen ayvamı soruyorum ağlayan kızımı

Nerdesin bunca zaman ey Şahmaran

Dağlar ceylan yurdudur, bir gülistan

Düş yollara, keder öcünü almalıdır çünkü