Şafağın Yasındayım

Bulutsu gülümsemelerimin dışında

Üşüyorum

Yeni bir günün sabahını beklerken

Zamanım çoktan tükendi

Yine daraldım

Yine kasıldım

Dert bende

Özlem bende

Soluklanacak halim kalmadı

Rüzgâra, borana kapıldım sığınacak bir yürek arıyorum anne

Hatıralarımın üzerimden nice zaman geçti

Gökteki dolunay karardı

Mehtaba Zifir karanlık çöktü

Mistik ışınlar çoktan çekildi

Şimdi

Bir bilinmeyene koşuyorum

Doğmayan şafağın yasındayım, ağıtlar yaktım ağlıyorum

Tüm dostlara can dedim

Hepsine kucak açtım

Onlar ise unuttu beni

Kendime yabancı kaldım

Ah anne! Yitik hayallerimden başka bana kocama bir ah kaldı

Ey vefasız kavim, kardeşler

Ne çok zor günler çektim ben

Sonsuzluk mu başladı, ne? Gidiyorum gayrı

Beni unutan sizler; şimdi içimde bir buruk bir özlem birde acı var

Senden başka kimsem olmayan anneciğim

Uzun süren şu felâketle çok zorlandım

Bir garip gidişat savuruyor beni

Hayli zaman oldu uçurumun kıyısında

Boynum bükük

Kan-ter içinde

Çürümeye yüz tuttum

Gözyaşları döküyorum

Hep eriyorum

Hep tükeniyorum

Bana yalnız dert kaldı

Feryadımı duyan yok

Seven, sevmeyenlerim bilsinler şu çektiğimi

Toprak çok kuru kazma, kürek işlemiyor; tabutum ellerimde kaldı

Mehmet Çobanoğlu

26.04.2015

İstanbul