Sabah ve Seyir

Atlı karıncaları uzaktan binen

Çıkış kapısı bulunmayan şehirlerin

İnsanı içine tutsak ettiği

Soğuk yüzlü tevazusuyla ağaçlardan yalın

Topraklardan yamaç dikeyleri tırmanan

Zincirli salıncaklarda sabah ve seyir

Her sızıntısı gam dolu ırmakları

Ortasına alıp akarsu niyetine deeeeee

Ses vermeyen lalliklerin

Park ıssızlarına minder serdiği yere kadar

Deeee bilmem nerden

Bilinmez nereye öte...

Bir vakit gelir de

Kendine benzeyecek korkusuyla virane

Yüzü solan sonbahar yaprağını titreyen bahar

Uzaktan öyle...

Yalandan...yarınki cismine bakınca

Camdan bir pencere daha açarak aynası

Camın önü uçtu uçtu güvercin

Aynanın simsiyahtan pervaz

Şehir içi gibi mapushane...

Seyfi Karaca...........Ekim / 10