Sabah

Uyanır seccadeler üstünde din,

Aklın endişeleri yayılır şehre,

İnsan kastle, güneş vakitle temas eder

Taşa, toprağa..herşeye!..

Serinlik bir ihtiyardır ki şehrin üstünde

Gerinir sabahla beraber;

Kurtarır gecenin karanlığından

İnsanı, hayata davet eder.

Şarkın çekilen perdeleri içinden

Uzanır devamın eli zamana,

Korkusu, düşüncesi, endişesi..insanın

Toplanır sığar bir ana.

Açılan kapılardan fırlar dışarı

Günlük meselesi insanlığın;

Çırpınan bir endişe halinde çarpar

Düşen başların içinde yarın!..