Rüzgâr

Çözülüyor ruhundaki sıva, dökülüyor duvar

derin bir oyuk açılıyor içindeki mağarada

yıkılıyor kalbini koruyan oda, oradaki vaha

dönüşüyor güven duygusunu yitirmiş bir çocukluğa

doğru başlayan bir yolculuğa sürüklüyor seni

zalimlerin ruhundan esen bu nemli rüzgar

izin vermiyor uzaklaşmana içindeki vahadan

farksız bir varoluş başlıyor bu sokakta

hangi kulağa seslensen kapıları mühürlü mahzen

hangi yüze baksan perdeleri çekili pencere

hangi ele dokunsan panikle tutuşan dal

hangi sese kulak kesilsen yıldızını vermeyen gece

hatıra değil içine düşen kar tanesi,

düş değil peşinde gördüğün kâbus

soluk soluğa çıkıyor yüzünün yeraltından

çocukluktan mahsur kalmış her ben

koşarak geçiyor o sokaktan yıkılarak

giriyor o nemli yel içindeki mağaraya

titreyişten bir kilit vuruluyor, suskunluktan

belleğin ilkçağına açılan kapıya

varınca düşüyor varoluşun derin bir olanaksızlığa

çünkü orada her ben dinmemiş bir fırtına

savuruyor seni tekrar içindeki oyuktan

gözlerinin kıyısındaki ruhuna

Çözülüyor ruhundaki sıva, dökülüyor duvar

derin bir oyuk açılıyor içindeki mağarada

yıkılıyor kalbini koruyan oda, oradaki vaha

dönüşüyor güven duygusunu yitirmiş bir çocukluğa

doğru başlayan bir yolculuğa sürüklüyor seni

zalimlerin ruhundan esen bu nemli rüzgar

izin vermiyor uzaklaşmana içindeki vahadan

farksız bir varoluş başlıyor bu sokakta

hangi kulağa seslensen kapıları mühürlü mahzen

hangi yüze baksan perdeleri çekili pencere

hangi ele dokunsan tutuşmaktan korkan kuru dal

soluk soluğa çıkıyor yüzünün yeraltından

çocukluktan beri orada mahsur kalan ben

koşarak geçiyor o sokaktan yıkılarak

giriyor o nemli yel içindeki mağaraya

titreyişten bir kilit vuruluyor, suskunluktan

belleğin ilkçağına açılan kapıya

varınca düşüyor varoluşun derin bir olanaksızlığa

çünkü orada her ben dinmemiş bir fırtına

savuruyor seni tekrar içindeki oyuktan

gözlerinin kıyısındaki ruhuna