Ruhsuz Hayata Gidiş

sandalyenin ruhsuz haline baktımoturdum

sormadım halimi sustum konuşmadım

kapılar hep bana sessizce yaklaştı durdum

birşey yapamadım üzüldüm baktım

gözlerim yine kanlandı morluklar ise hep aynı kaldı

bugün pazartesiydi hiç bir şey hissetmedim

öleceğim güne kadar hep kendimi avuttum

yatağım hep dağınık ayaklarım hep yorgundu

bir karanfil ağlıyordu hissetim onu

sanki insalar derin darbe olmuş gibiydi

sonunda bir umut ışığı yandı

gözlerim sanki gülmüş ağlıyordu

sözlerimi hiç bitiremeden kitaplara kapak olmuştu

çok üzgündüm nasıl söyleyebilirdim hasta olduğumu

annemim özellikle ağlayacağını bile bile

o an hayata gözlerimi kapadım

ramazan karababa ankara malatya