Rezil Düzen

Her mevsim

Hayata

Umutla bakan

Bakışlarımın bıraktığı

Hüzünde

Yüreğim dalgalanıyor

Karanlığa direnen gözlerim

Acılarımla

Geceye direniyor

Ortalık bana toz, duman

Denizde vurgun yiyen denizci gibiyim

Sağ yanıma çok aksak, sol yanım topal gibi

Ellerime dolan

Gecenin ardında

Dertlerle

Saklambaç oynadığım

Şu rezil düzende

Her an her dakika

Uç verecek gibi, pek büyüyen kaygılarım var

Kahredici olan

Zalimlerinin

İtibar gördüğü

Şu ülkede

Kambur üstüne kambur bol

Birbiriyle yarışanların ağzı küfür

Zekâsı kıt, malı -mülkü bol olan çok densizler var

Yıkıcı bir sarsıntı

Yerleşti göğsümün orta yerine

Sarkıntılar buz, kurşunlar ölüm getirdi yine

Zemheri sardı ülkemi; tüm dumanlar her bir yanı

Öfkem şaha kalktı

Yüreğim hiddet dolu

Masmavi uçsuz -bucaksız göğüne

Kör gece, karanlıklar çekilen ülkem

Kimi namuslu, çalışkan, onurlu ama fakir

Kimi de “deveyi havuduyla yutan” ama onursuz

Kaygısız, soysuz, vicdansız olan bir güruh zümre var

Azıp doğru yoldan çıkanlar

Baskıcı düzenin

Uşakları

Gözlerim

Sabahın şafağını kilitlendi

Cenderede kalan

Yaranlarım olsa da

Elbet güneş yakında

Şu ellerime doğacak

Artık ölüm uykusunda uyandı

Geliyor işçi-köylü tüm halkımız

Artık emeğin kutsallığı tanrılaştı, kimse kanmaz soysuzlar

Mehmet Çobanoğlu

11.05.2014

İstanbul