Pozantı Cezaevi

Kır, pası sinmiş zamana

İçime acı akıtan

Ellerimde ki küflü kelepçeyi kır

Çöz ilmekleri

Boynumu saran

Şu yağlı urganından kurtar beni

Prangam

Ranzama bağlı

Hücrem zifiri karanlık

Gecem kızıl kıyamet, kan kusuyorum hep

Sönmemiş bir volkan gibi yanıyor yüreğim, ciğerim

Her biri sanki bir liman dalgası

Üzerime coşarak gelen zindan duvarlarına

Çocukluğumu, özgürlüğümü mıhladılar benim

Kaybolmayan nice umutlarım birde düzene isyanım var

Seni bilmez miyim seni

Halkların, emekçilerin

Düşmanı

Adaleti, yasası, kanunları

Çürümüş

Okul değil hep cezaevi yaptıran

Öğretmen değil gardiyan yetiştiren

Patronlara- ağalara hizmetkâr olan bozuk sistem

Anamın kucağından aldın beni koydun zindanlara

Seni bilmez miyim seni Maraş’ın, Uludere’nin katili

Gardiyanların

Şerefsizlerin homurtusu

Kahpe düzenin, kini, öfkesi

Uçkuruna düşkün itlerin hırıltısı

Pozantı cezaevinde ki ırz düşmanları

Eğer bu zindanlardan kurtulursam ben

Yine bir gün korkusuzca topunuzu taş tutacağım

Mehmet Çobanoğlu

08.03.2012

İstanbul