Pişmanlık ve Keşke

ne bir pişmanlığım oldu hayattan

ne de bir keşke dedim yaptıklarımdan

ne yalanım oldu birisine

ne de darılttım birisini kendime karşı

ne bu yazdıklarımın arkasında durabilirim

ne de bu yalanlara kendim inanabilirim

bende herkes gibiyim

hayatımın yarısı pişmanlık

diğer yarısı ise keşkelerle geçti

yaptıklarımdan pişmanlığım,

yapamadıklarımdan keşkelerim takip etti

arada birde yalanlara sığındım kendime karşı

ne yapmayabilirim pişman olmamak için

ya da ne yapabilirim keşke dememek için

keşkelerimden mi vazgeçmeliyim

yoksa pişmanlıklarımdan mı

veya her ikisi birden olabilir mi

pişman olmadan ve keşkesiz yaşanılabilir mi

sevdim pişman oldum, söylemedim keşke dedim

söyledim pişman oldum, sevilmedim keşke dedim

sildim pişman oldum, beklemedim keşke dedim

bekledim pişman oldum, gidemedim keşke dedim

kalbime dur dedim, bırak dedim ama dinletemedim

keşke dedim, keşkeme bile pişman oldum,

keşke pişman olmasaydım dedim...

hayatım çabuk geçti pişmanlıklarımla

zaman bazen yavaşladı, keşke hızlansaydı

labirentlerimin de sonu yoktu, sisli ve yağmurlu

çıkışı kilitli kapıların ardı, belki mutluluktu

hayat; yalnızlığımla kaldığım bir dipsiz kuyuydu

yıldızların ışıkları göz kapakalrı ardında saklanıyordu

karanlık köşe başlarında, içime işleyen buz gibi rüzgarda

bekliyordum!, belkide kendimi arıyordum,

kimbilir belkide kendimden kaçıyordum,

ama yinede gitmek istiyordum ya da durmak istiyordum

hayatın anlamsızlaştığı her saniye

hayattan, kendimden kurtulmak istiyordum

zamanı durdurmak, aslında hızlandırmak, bitirmek herşeyi

bedenimden kurtulamk, ruhumu alıp kaçmak buralardan

özgürlüğümü elde etmek, kurtulmak acılarımdan, senden..

gül bahçesine giremedim ömür boyu

çıkışı kapalıydı, kalbim artık atmıyordu

ışık hızında ilerliyordum, kaplumbağa beni sırtında taşıyordu

kilitleri kırıp atıyordum

girmek istemiyordum kapılardan artık

kendi kilidimide kırıyordum, kalbimi sana açıyordum

çıkıp git artık uzak diyarlara, açıldı çıkışlar sana...