Paşakapısı Cezaevi’nde

Paşakapısı Cezaevi;

Ağırdan kapatırken demir kapılarını,

İçeride

Kader ağlarını örüyordu.

Burada

Hiç kimsenin farkı yok

Herkes birbirinin aynı.

Akşam,

Çökerkerken bütün ağırlığı ile

Üzerimize,

Düğümlenir nefeslerimiz,

Gözbebeklerimizde.

Susar zaman, konuşamaz.

Çaresizliğin elinde paslı bıçak.

Yüzer derilerimizi, acımaz.

Bir gelir

Bir gider anılar.

Gecenin geç saatleri,

Duyulmamış havaları çalar.

Sıcaklığını hissederim;

Karantina üst koğuşunun.

Gönül ister ki,

Suçsuz olalım.

Paşakapısı Cezaevi,

Anılarımızda tatlı bir ıslık çalalım.........

(23.8.2003 tarihli 5.şiir kitabımdan)