Parktaki Şehir

Sevgiyle başlayıp, sevgiyle çoğalan

Bir perde tutsun bizi gelinciğe göçebe, bir posta götürsün gerekirse fizana

Portakallar şayet dallarda mahsule ererse

Düğün oldu sansın güneş kendine

Sakın ışıklarını karartmasın ay

Ihlamur dallarında rüzgarın arzusudur saklambaç

Küsmesin sakın makamı mahmur

Kırık keman tellerinde unutulmuş bir sopranonun sesi

Köprüyü karşıya geçirecekken tam nehir

Gülen klarnet çalacaktır daha kehribar sesiyle geç akşam

Ve bardaktan boşanırcasına çıkagelip de yağmur

Kıyıdaki sulara pencereden yansıyan yakamozda buzkıraraktan

Son lambalar sönecek parkta

Sessiz siren saatiyle şehre uzaktan

Seyfi Karaca..........Ocak / 12