Paramparça Olsak Ta Duyan Yok Sesimizi…..

İçimde kabadayılıklar kabarır yerli yersiz

Efelenirim tüm haksızlıklara

Dayanamam

Sarılırım kaleme

Haykırışlar kalemimden haksızlıklara

Oysa bilirim boşunadır

Bu haykırışlar

Sade kendi kendimi kandırmaktır oysa

Kim dinler

Kim takar benim gibi Yalova kaymakamını

Ezilmek kaderimizdir

Haksızlıklar alın yazımız

Çırpınışlar boşuna

Haksızlıklar denizinde

Boğulup gideceğiz çırpına, çırpına

Bu dünyayı terk edeceğiz

Hakkımız olanı almadan

Anaların oğulların ardından döktüğü gözyaşları

Yetim kalan bebeler

Eşsiz kalan genç kadınlar

Gözyaşlarının üzerine yapılan pazarlıklar

Bu dünya çirkin ve kötü

Açlığa çare

Sefihliğe son

Ne olur merhamet

Diye, diye

İstediği kadar haykırsın kalemim

Duyan yok sesimizi

Önüne geliyor

Eziyor bizi