Özyaşam Öyküsü

Asmalımescittendir kafakâğıdım;

Nil Lokantasında yazıldım okula,

on masalı birinci sınıfım.

Orospulardı ilk karnemi ıslatanlar.

Babamı burada tanıdım,

orospu değil diye anamı boşadığında;

insanlar tutturduklarinda

babana benzeme, diye,

ilk otele burada taşındım.

Diplomamı Viyana Lokantasından aldım,

alt katında Madam Edith'in piyanosu;

valsler bastılar tuz yerine yarama.

Ceplerimde hep anoson kokulu anılarım.

Ciğerlerini tükürürken ölen babamı

kedili Josefin'in pansiyonundan taşıdılar:

elimde ondan kalanlar bir bavul,

benimle bu sokakların kadınları ağladılar.

Asmalımescitte kaldı asıl kimliğim,

ve sırtımda bir küfe pazarartığı sevgi.

Sonradan kitaplar verdiler,

bense hep yaşamdan çevirdim.