Özlem

bedenim bıçaklar gibi soğuk

yürüyorum ellerim cebimde

başım öne eğik

asfalt taşları ne kadar da düzensiz

iki adımda bir su birikintisi

ama avutamıyorum

asfalt taşlarının düzensizliğiyle kendimi

caddenin sonuna varıyor ayaklarım

yavaş yavaş...

bir perde insin gözlerime

o köşe başını görmek

acı veriyor bana

her seferinde soruyor çünkü

o nerde diye

verecek cevabım yok

tek yapabildiğim

anılara sığınmak

ya da

süleymanımı o halinle anmak

oysa benim için

yıldızların bekçiliğinde

ellerimizin buluşmasıydı yaşamak!