Özgürlük Üşümesin...!

özgürlük…;

hep koşmak ister deli taylar gibi…

zincirleri kırmak gerek

aç ve susuz…

belleklerdeki yemyeşil vadilerde doyurmak gerek

bilesin…!

.

masum ve çırılçıplak…

sanki yeni doğmuş bir bebek

sar sarmala ipek teninle

özgürlük üşümesin…!

dikenli tel yakışmaz bahçelere

kralı soytarıyla eşit kılar…prangasız düşünce

.

kuşlara kanattır...rüzgâra boyun eğmez

patlamaya hazır gök başaktır...Azrail’in tırpanı değmez

bilesin...!

.

ne demir parmaklıklar örüp zindanlara at

ne de kuytularda tut

özgürlük üşümesin...!

ırkı da...rengi de yoktur

tabut yakışmaz düşünceye

beyaz...

siyah üstüne düşmüş kara bir lekedir...ak saçlı zenciye

bilesin...!

.

-hapistir bütün renkler siyahta...-

bir beyaz güneş ser karanlıklar üstüne

özgürlük üşümesin...!

mavidir mahkum düşlerinde

umuttur çocuk gülüşlerinde

ısıtmaz ay ışığı...

sürgün yemiş buz kesiği kışlarında

bilesin...!

.

ben güneş gibi hep yanayım

yeter ki özgürlük üşümesin…!

/ başı burçlarda...

hangi özgürlük kendini zincirler?

.

gem vurulan atın yelesi mi?

altın kafese konan bülbülün sesi mi?

-hangi kurşuna hedef olur ki akıldan geçenler-

tutabilir misin bulutu kafeste?

-her bulutun bahtını rüzgar çizer-

.

hücrede bile kelepçeliyken özgürlüğün yüreği

hangi çalıntı göz yeşili gözler?

...

..

--özgürlük: bir beyaz güvercindir gökyüzünde

kavanozdaki kelebeğe benzemez...

incecik kar tanesine benzer--

.

git...!

bir avuç mavi al...yeşert de gel

uçurtma kuyruk...

parktaki boş salıncak çocuk bekler/

bilesin…!

.

susmasın gaip olup…

çığlığıdır bu özgürlüğe sevdalı bir sesin

sen de yak bir meşale gün batımı kızıllığında

özgürlük üşümesin...!

/onu yitirmek...;

günışığı alamayıp...

karanlığa gömülmek, sönmektir

oksijensiz kalıp...

yaşayan ölüye dönmektir

bilesin...!

.

insanlık adına...;

kurtar onu zincirinden, kafesinden

bir hayat öpücüğü ver sımsıcak nefesinden

özgürlük üşümesin...!/

1989

*tahsin özmen,bez bebekler de üşür,çatım ajans&baskı

yay,ank,2006