Özgürlük Kuşağı

Bir kez değil, bin kez parçalanıp dağıldım

Her nehirden akan kanım

Pus tutan

Gözlerimde birikmişken

Hiç düşünme beni

Toprağa düştüğüm yerde

Varsın tükenen ben olayım

Yeter ki çiy tutan dudaklarımda sen hiç üşüme

Temeli çöken barajların selleri, suları

Direği kırılan göğün dumanları

Filizkıran rüzgârların gazabı

Faşist devletin tüm güçleri

Üzerime geldi

Canımı yaktı

Ey özgürlük bana biçilen tüm acılara rağmen

Asla unutmam seni yüreğimdeki Kürdistan gibi

Emeğin kutsallığına

Sevginin sıcaklığına

Barışın gerekliğine

Dünya halkların kardeşliğine

Ant olsun ki

Önder İbrahim’i

İşkenceyle katledenlerin

Deniz’leri idama götürenlerin

Mahirlere binlerce kurşun sıkanların

Mazlum Doğan’ın cesaretine laf edelerin düşmanıyım

Ölmek mi gerekli insanca yaşamak için

Koşulsuz ben hazırım

Özgürlük için

Yeter ki

İşgal edilen topraklardan

Düşmanlar çekilsin ki

Canım çocuklarımız öldürülmesin

Elleri öpülesi tüm anneler, bacılar, kadınlar ağlamasın

Gökkuşağın mavisinden, morundan

Dağların tükenmeyen yeşilinden

Lavanta kokan çiçeklerden

İçinde yüreğim bulunan

İsmi özgürlük kuşağı olan

Bir şiir yazdım tüm ezilenlere

Sahipsiz kalacak mezarımın başucuna asın öyle kalsın

Mehmet Çobanoğlu

14.05.2015

İstanbul