Oyununa Geldin Yaşamın

koparıp da yüreğinin pırpırlarından

katlayıp cebine koyduğun körkütük birkaç dize

bir de düştü mü önüne

oyununa gelirdin gece yarılarının

şu sendeki sevda

uzak dağ köylerinden buralara taşıdığın

yitik kuşların ikincil düşleri

boşuna yer arardı kendine

sen hep o kadınlara giderdin

sözlerin gözlerle söylendiği kaldırımlarda

çoktan kim vurduya gitmiş

o kadınlara

yırtık bir merhaba

ağzının karanlığından saçılırken ortalara

duyan bile olmazdı seni

umudun yangın yeri odalarda

bir de koğuş arkadaşların

içlerinde aykırı rüzgârlar esen

jilet bakışlı üç beş serseri

hatırlar mısın

abanıp abanıp da

ranzalara

kapanın elinde kalıyordu ipleri

biri inmeden daha

öbürü kalkıyordu perdelerin

bir başladı mı vurmaya

kötü vururdu bu istanbul

sen nerden bilecektin

olmadı işte

yağamadın bir türlü

şöyle doyasıya

kendi bulutlarından

yanlış bir köşesine koymuşlardı seni

oyununa geldin yaşamın