Öylesine Bir Aşk Şiiri

Örselenmiş bir yürekle

Çıkıyorum günbatımı

Acının gökdelenine.

Ölülerimiz çoğalıyor yine

Sokaklar kan revan

Canhıraş kuşlar konuyor hüznümüzün antenine.

Yol alırken bu limandan

Sevi yüklü gemimizin

Rüzgâr dolsun yelkenine.

Gazeteci arkadaş

Yetiştir bu acıyı

Ana haber bültenine.

Dışarıda kirletilmiş bir bahar

Yüzümde devedikenleri

Binmeliyim şiirin mavi trenine.

Ey ozan,

Bu ne biçim aşk şiiri

Gir artık izleğin gezegenine!

Önümüzü haramiler kesmişti.

Şiirin engebeli yolundan

Daldık aşkın bedestenine.

İçimin ormanında

Tutuştu karanfiller

Gözlerim değince tenine.

Ne Novalgin, ne Cafergot

Sevgili göğsümdür benim

İyi gelen migrenine.

Yazdım işte bu şiiri

Öylesine bir aşk için

Ayten'ine, Gülten'ine.

Mutlu bitsin masalımız

Onlar ermiş muradına

Biz çıkalım kerevetine.

Ankara, Ağustos 1992