Otuzüç Menekşe

Bir morlukta alabora oldu gök

Tan söktü

Güneş dik doruklara konan bir öpücüktü.

¦

Yürüyordu

Yürüyordu değil, sürülüyordu

Bir ak ölüme suçsuzlar, öbek öbek;

Korkunç bir önseziyle tanık tepeler

Utançtan eriyip küçülüyordu.

Yatağında sütlü kahve içerken

Karıcığı kırıtarak geçerken

Paşa orasını kaşıdı derken.

Otlar daha bir diridir şu an

Koyak daha bir can kokulu.

Öte yandan süngü, candarma, namlu

Bir de o paşadan gizli buyrultu;

Bir alçaklık göz kesilmiş, namludan

Gelincik yüreklere nişan alıyordu.

At üstünde geçer başkent sırtından

Ülkeyi kurtarmış derler yağıdan

Daha bir yağı mı olurmuş ondan?

Göz bağlı, diz bağlı, dil bağlı

Sıralandı yanyana otuzüç karaltı

Ve nişancılar çöktü.

Şu ılık dağ yellerinde sabahın, mermiler

Bir kılıç komutla, yağmurca boşanıp

Koca çınarları biçti yere döktü.

Ne horoz sesi, ne ezan, ne koyun

Ala bir acılıkta tüm doğa suskun

Bitti demir ağırlığı uykusuzluğun.

Bu dağ ne kıyımlar görmüştür bu dağ

Bu yöre ne açlıklar, kavgalar, kanlar...

Ve bu su, ne canlar almıştır bu su

Ne gelinler yutmuş, ne taylar, boğalar...

Ama bu kan var ya, otuzüç damla kan

Varan şu otuzüç sıcak pınardan

Akıp ezgi ezgi artık çağlara

Onu tüm kirlerinden arıtıyordu.

Buyurdu ölenler: kin tutulmaya

Son bula bu acı, bu kan, bu kıya

Mutlulukta yaşana koyun koyuna.

¦

Bir kızılda alabora oldu gök

Gün söktü

Ve otuzüç menekşe günle boyun büktü.