Onun Çölünde

Onun çölüne gittim.

Konuğum,

Duvardaki kan pıhtısında.

Onun bulduğu damar beni çağırdı.

Ve ruhum eski bir kanla yıkandı.

Onun çölüne düştüm, oturdum çadırında.

Eski bir kavmin buluşması ve töreni.

Bir yaban kuş gibi tüneyip kıyıya

Dedi ki bana "ölümsün sen"

Mutlak

Mutlak olan.

Onun çölünde gece kımıldar.

Yılan ve akrep karanlığıyla.

Hayat bir zehre gizlenir

Çoğalır sabırla.

O bıraktı beni.

Çöldeki kızıl sularda

Balıklara bakacak

Nefesimi tutarak

Uyuyacağım.

Onun çölünde her gece

Fısıldadım kumlara.

Sordum nasıl yaptıklarını çölü,

Boğmadan koyun koyuna.

Onun çölünde ölüyüm ben.

Gelin ve kaldırın beni.

Gittiği yolda bulutlara değen bir gölge bırakılmış sanki.

Bir sesle uyandıracak beni

Kahra kan olan bir aldanışla yakaracak

Tanrıya söylendim.

Nasıl da zalim gövdede varlığı onun.

Güzellik acıya kavuştuğunda yorulur ve

Hep yaşlı kalacak bir gözün ışığıyla bakar;

Her yüz bir işarettir tanrıdan.

Bunu yaşlı bir adam söylediğinde

Gözleri yoktu.

Annem öyle inanmış olmalı ki ona,

Yüzümü kederli çizdi.

Ve uzayıp tanrıya

"işte" dedi

"benim annem yeniden doğdu

annem varlığıma döndü"

Gece paslı bir kafesle durdu önümde

Dua için zaman istedim tanrıdan.

Onun varlığına adanacak hiçlik

Düş için,

O büyüde kalbime saplanan acıyla

Bağırdım;

Başka adamlar, başka dillerde dua etsinler. Bizim için.

Ölümü tanıdığımız ve sessiz olduğumuz için

Kutsasınlar.

Ölü bir yaprağın sürüklenişi gibi rüzgârda

Gövdem yitirdi yerini.

Ağır bir uykuyla gizlendi tohuma varlık.

Ağır bir istekle.

Kızıl kan pıhtısı. Tül sabah. Ört üstümü.

Koyu gücünü yüzünün nasıl çizdiyse tanrı

Ve ne gizlediyse kıvrımına gülüşünün.

Gördüm ben.

Tüllere sarılmış çölde ölümümü bekliyorum. Sakinim.

Yok bir gece bu.

Sabah uyanacak aşkı konuşacağız.

Ne çok sürdü diyecek bana.

Ne uzun sürdü hayat.

O uzun günün sabahında

Sesini duydum gün ve gecenin çakışmasının.

Bir tül işleniyormuş gibi aralarında

Kavuştular usulca.

Uyu ağır uykunu

Taşların altında ve su isteğinle kal.

Geniş bir avluda gece kapanan kapıların ağırlığı.

Sürecek olan dilsizlik.

Rüzgâr tırmalıyor kapını

Aşk uzakta.

Ne tuhaf inanmaman.

Sırtıma dokundun ve orada ayla ışıyan çizgilerin

Bir acıdan artan masumiyet olduğuna şaşırdın.

Gideceğini söyledin

İnanmadım sana.

Oysa ben daha doğmadan biliyordum.

Acılı bir ruhta oyalanan bir gövde bu.

Saf ve çocukça bir düşün yatağında.

Kan ve susuşla dinlenen ten kabullenir.

Beyaz tül yatağında başucuma

Camdan bir göz bırakıp gittin.

Ona fısıldanan sözlerin

Aşk olan varlığı

O gidince karardı.

Yüzeyinde göğün

Beyaz ve kıpırtısızım.

Acıdan bir okla çıktım

Bekleyiş yatağından.

İçimde siyah bir taş.

Atları gördüm.

Kapı önlerinde oturan insanı, sözü.

Çok yaşanmış bir çığlıkla hayat.

Bir sırrın bana verilmediği yerden

Sordum ona

Bana ne söyleyeceksin?

Çölün söylemediği ne?

Ruhumu orada tutan ağırlıkla

Geceye ilendi tenim.

Ve çağırmadı çölü varlığım

Ondan sonra.

Aynaya dönüyorum

Değişmiş gözlerim.

Çölde kumlara bakan kadın

Kedere bakan

Artık benim.

Gördüm çizgilerini avuçlarının

Çöl her şeyi söyledi bana.

Anladım nerede bitti aşk

Kan pıhtılı odanda uyanan gövdem

Neden sığmadı varlığa.

Seni yaprakların gölgeli yalnızlığına bırakıyorum.

Gün doğumunda uyanan nefese ve sana dönen gözlerin

Yakaran çizgisine.

Çölden aldığını çöle ver

Hayattan aldığını hayata.

Artık beklemiyorum

Kal orada.

Geride, tepelerin art arda dizilmekle

Var ettikleri dünya bir hiçlik ahtı gibi.

Bir hiç ve gölge.

Gece ay

Gece tül ve yokluk.

Yok gece.

Çölden aldığını çöle ver

Hayattan aldığını hayata.