Ölüm Döşeği

Amansız bir hastalıktayım

Ölüm döşeğm bu anne

Bir kavşaktan döner gibi

Kaybolacağım

Hazır mısın anne

Yavru kuşlar gibi öleceğim

Okul önlüğüm olmayacak benim

Çiçekler ölünce

toprak olmazmış anne

Çocuklar ölünce melek olurmuş

Sanma annem toprak olacağım

Her gece rüyalarına geleceğim

Melekler toprak olmaz anne

Canım annem şimdi okşa beni

Çiçekler sulayan ellerinle

Kuşlar gibi uzaklara gideceğim şimdi

Ağlamak yok

Yumsan gözlerini

Çağırsan beni

Koşa koşa geleceğim

Ölüm döşeği güzel bir bahçedir her çocuğa...

İşte düşüyor başım

En derin bir kuyuya...

Çok uzun bir uykuya...

Kırılmak bu bir fidan gibi

Ağaç olmadan

Meyve vermeden...

Tam şimdi bir masal anlat

Masal bitmeden

Uyumak istiyorum

O en uzun uykuyu