Okunamayacak Mektup

Bir mektup yazdım sana dün gece

Asla okuyamayacağın

En az senin kadar ben de üzgünüm

Kırdım istemeden ve kırıldım

Acıtıyorum ve acıtıyorsun…

Bunu ne sana ne de kendime yaşatmak istemiyorum

Kaçma isteği, deli gibi kaçma isteği doluyor içime

Hızla su alan bir gemi gibi

Acıtmalar mutlulukların önüne geçmeye başladı sanki

Bunu hissetmek ve bir şey gelmemesi insanın elinden üzücü

Çaresizlik devreye girdiğinde duygusal labirentlerinde kayboluyor insan

Sana hep, her zaman gül demiştim oysa

Sadece bunu dilemiştim senin için

Şimdilerde acı kaynağın oldum

Yaralamak değildi niyetim, ezmek asla…

Bir gün gidersem buna dayanamadığımdan olacak bu gidiş

Seni sevmediğimden değil..

Bunu bilmek seni ne kadar rahatlatır ya da mutlu eder çok emin değilim

Bu yüzden asla bu mektubu okuyamayacaksın

Senden başka bir sürü insan okuyacak belki bir gün

Bazıları anlayacak bazıları anlayamayacak

Anlayanlar severek gitmek zorunda kalanlar olacak

Sevmenin bazen gitmek demek olduğunu fark etmiş olanlar..

Kalmak acı veriyorsa aşka rağmen

Gidersin

Yüreğini bırakır da gidersin

Aslında gidemezsin, sadece gitmiş gibi yaparsın

Belki önce çok acır ama sonra, göz görmeyince gönül katlanır derler ya eskiler

Unutulmasa da asla (yarım kalan hiçbir şey unutulmaz bilirim)

Hafifler acısı zamanla

Önce kanaması durur yaranın, sonra kabuk bağlar

Bir süre sonra da nasırlaşır

Tanrı öyle yaratmış

Yoksa nasıl tahammül edebilirdi insanoğlu yaşadığı depremlere

Nasıl dayanılırdı vedalaşmalara…

Sana ‘ Her zaman hep sadece gül’ demiştim..

Tekrarlıyorum can, her zaman hep sadece gül, benimle ya da bensiz..