Öğrencim Öğretmenim’di!?

Esinim, yine uğradı dün

“Merhaba Sahip!” dedi, çömeldi…

“Bak, henüz son gelişinin

Enkazınlayım üstüme sinen,

Bu Sahip ne ki; nesi, neyin?!”

“Niye öfkeleniyorsun Sahip,

Çıkman gerekirken sahip!

Ya Sahip, ya çık, ya da çıkma sahip!”

“Tamam canım, koyma hemen sitem

Sahiplenilmeyse, derdin buysa, dinle madem;

Sen benim esinimsin, duygu telimi titretenim,

Madem, dediğince bensem eğer Sahip’in

Sen de –öyleyse- üretenimsin, en yaratıcı cinim,

İkinci Ben’imsin sen, dokunamadığım Tinim,

Beni varlayan, kimlik giydiren, kuşatan Dinim!

Her şeyim!”

“Alışmak ve yerleşmek” dedi;

“Bir şeye alışmak ve ona/oraya yerleşmek!

Anan sana gebe

Başucunda ebe

Doğdun işte bebe

Çak dünyana, sobe…!”

“…Ebe - … Sobe;

Alışmak ve Yerleşmek”

“Bugün gelişimin nedeni,

İki olup taşıdığımız bedeni,

Durmaksızın beslediğin Ben’i,

Soru soranın, hocan olarak gör şimdi

Sınıyorum; ‘ölene kadar öğrenciyim”

Diyen felsefeni, öğretmenimi, seni…

Sorularını bırakıp gidiyorum Sahip,

Süre sensin, ne kadarsan o kadar süren;

Belki, hemen yettiğince, yeterince

Belki de, evren döndükçe, tüm ömrünce…

Süre sensin, süreç sensin, yanıt sensin!

Hazırsan, soruları bırakayım , ya Sahip”

“Alışmak ve yerleşmek, ha, ne de hafif?!

Hazırım, cinim- tinim- dinim, hey Sahip!”

“Kendini;

Yıllardır taşırsın;

Neden taşırsın? Bir;

Niçin taşırsın? Bir Bir;

Niye taşırsın? Birdir Bir!

Neyini taşırsın? Kimi,

Nereye taşırsın? Kime,

Ne kadar taşırsın? Kimi,

Nereye kadar taşırsın? Kime,

Kimi, Kime taşırsın?!”

“Dostçakal” dedi, gönül kapımdan içeri

“Şimdilik son söz; buradan benden biçeri

Eline, emeğinedir saygım, senden geçeni

Sıkça konuksuyorsun, hoş oluyor da eğleşmek

Yüreğimi kakıyor ama, Alışmak ve Yerleşmek!

Görüşürüz yine!” dedi, çekti gitti!

Kendimi taşımak…- Kimi- kime taşımak?

Sorularla didişip, sorunları kaşımak…

Aynayla dertleşerek, gerçeklerle yüzleşmek!

Yürekkakan mı Dostum? Alışmak ve Yerleşmek!

“Esinimdir, ne yapsa yeridir”, diyemedim!