Ey Fortuna

O Fortuna,

Tıpkı ay gibi değişkensin sen:

Sürekli büyür ya da küçülürsün.

Ne berbat bir hayat!

Bir katılaşırsın, bir okşarsın —

İnsanın aklıyla oyun oynarsın;

Yoksulluğu da, iktidarı da

Buz gibi eritirsin.

Kader, korkunç ve içi boş,

Dönen bir çarksın sen;

Kötü durum, yalan mutluluk,

Hep dağılıp yıkılan;

Gölgelenmiş ve örtünmüşsün,

Bana da saldırıyorsun.

Şimdi oyununla

Çıplak sırtımı

Senin kötülüğüne sunuyorum.

Kader, esenlik de olsan, erdem de,

Şimdi bana ters düşmüşsün;

Heves de, güçsüzlük de

Hep angaryaya koşulmuş bende.

İşte bu saatte,

Gecikmeden,

Titreşen tellere dokunun;

Çünkü kader

Güçlüyü yıkıp geçer —

Hepiniz benimle dövünün!