Nuri İyem’in Kadınları

Sarı sarmış başına

Oyaları bellisiz

Karanlığa bulanan yüzünde izi

Acılar ırmağında çimmiş hasreti

Bir gözü yalnızlık bir gözü umut

Güneşe durmuş gülüşü

Pembe urba yad zamanlardan kalma

Güz çiçekleri gibi bakar ünzile

İkinci kız doğuranda anası

Al bastı dedilerdi başında al kurdele

Kıştı kızıl şerbet içemedi

Yemenisi sallanıyor rüzgârda

Uzatmış da ellerini bulutlara tutunur

Yüzü kavruk içi yangın başı kül

Kuşağına kuş işlemiş kızlığında muştuluk

Gün yüzü görmeden yanmış güneşte

Üç kadın birbirine bakıyor

Biri ergen biri avrat biri dul

Yazması kara işlemesi pul

Gözleri haktan sürmeli kaşları rastık

Mavi bağlayanı iki canlı bir gelin

Ak güvercin pus eyliyor elinde

Ak örtüsü gölge etmiş yüzüne

Kim görecek ellerini durur hüznile