Nostalji

70’ li yılların sonuydu.

Çat pat hatırlarım

Yasakları o zamanlardan tanırım.

Her şey yasaktı, nefes almak dışında..

Evde odun kömür yoktu, kalmıştık kışın ortasında.

Donuyorduk Ankara’ nın o soğuk ayazında.

Hırsız polisçilik oynardık arkadaşlarla

Polis ben olurdum, düşerdim arsızın peşine.

Bir yanlışlık vardı bu işte.

Nedense, hep ben dönerdim kevgire.

Benim hiç oyuncak silahım olmadı.

Belki de bu yüzdendir hep dayak yemelerim.

İhtilalin adını ilk o zamanlar duymuştum.

Gerçi bir Fransız ihtilali vardı tarihte ama,

Ben hepten fransız kalmıştım, neydi bu durum?

Kaynıyordu ortalık yine, sağ sol,

Kalmıyordu kimsede sağlam kafa, sağlam kol.

Alamancı Ali'lerin siyah beyaz televizyonu vardı.

Babası taaa Alaman’dan getirmişti gelirken.

Bizim ise, sadece siyah beyaz bir hayatımız.

Küçücük evimizden çıkar,

“Küçük Ev”i seyretmeye giderdik Ali'lere.

Bir de “Hayvanlar Alemi” ni.

“ Bu hayvanlar oraya nasıl girmiş.” diye.

Ali’ye çok sormuştum.

Her defasında, “Bu gavurdan geldi.

Onlar sokmuş içine.” derdi.

Benim hiç renkli rüyalarım olmadı.

Bisikletim de.

Ben bayramlarda çokça,

Harçlık da alamazdım,

Çocukça, ama safçaydı benim aşklarım.

Ne zaman birine aşık olsam,

Taliplisi de çoğalıverirdi.

Az mı kavga ettim sokak itleriyle.

Yenilen nedense yine ben olurdum.

O zamanlardan tanırım mağlubiyeti.

Bir de gönül acısını.

Platonik bir sevdaydı bizimkisi,

Ama, hiçbir zaman politik olmamıştı.

Derken 80’li yıllara gelindi.

Yasaklıydı liderler

Bildim bileli, Demirel ile Ecevit küs idiler.

Bir o, bir bu sırayla koltuk değiştirdiler

Asırlar sonra, şükür onlar da gittiler...

Her günümüz bir öncekinden daha kötüydü,

Babam yine perişan, yine dert yüklüydü.

Geçmişimizi arıyorduk, mazi de olsa dünler...

Hep düşünürdüm, nerdeydi Kanuni’ler,

Nereye gitmişti Fatih’ler...

Çocukluğuna tekrar dönmek ister misin? deselerdi,

Cevabım her şeye rağmen yine de “evet” olurdu.

Hiç olmazsa, o zamanlar domatesler hormonsuz,

İnsanlar namuslu,

Sevgiler ölümsüzdü.

Şimdi ne ağız tadı kaldı tadılacak,

Ne sevgi kaldı sonsuza değin yaşatılacak

İnsanlar riyakar,

Sevgiler zahiri….

Bana “dün” ümü verin

Bugünler sizin olsun.

Vecdi Murat Soydan