Neyleyım Kağızman

Varoluşun şiir gibi kafiyeli

Özün sevda kadar muhteşem

Yüreklerde ekinler gibi boy veren

Ay yüzlüm

Seni düşünüyorum

Yar misali

Ya da özgürlük gibi

Varsın dünya döne dursun

Varsın mütemadiyen güneş doğup batsın

Aras kıyısında çiçeklerine sarılmasam senin

Yaşamı, dünyayı şu koca âlemi neyleyim Kağızman

Beni hayta bağlayan iki şeyden biri sensin

Lavanta kokan

Sılam

Bir diğeri de nazlı yara

Asla sizsiz edemem

Yüreğim tükenir pusulam şaşar, tökezlerim Kağızman

Ölüm gelse kapıma dayansa

Ömrüme

Son noktayı koysa

Bir nebze kurtuluşum kalmasa bile

Kollarım, ellerim

Yanlarıma düşse

Ölüm bana“ Yardan, Kağızman’dan vazgeç

Bir ömür bağışlıyorum sana ”dese

Kocaman bir gelecek

Hanlar, saraylar bağışlasa

Ben sevdamdan dönmem

Senden vazgeçmem sılam

Cenneti alayı tüm hurileri reddeder sen isterim Kağızman

Sılam tereddüt etmeden

Gücenmeden

Yarı al yanaklarından

Kaşlarından, gözlerinden

Senin de

Toprağını, taşlarını

Öpmeye hazırım

Ateş yanıyor içimde

Sırılsıklam oldum

Kan akıyor benden

Yıllardır bana uyku yok

Şu gurbet elinden çok usandım

Yar olmasaydı sen olmasaydın çoktan ölmüştüm Kağızman

Mehmet Çobanoğlu

23.03.2015

İstanbul