Neyi Anlatıyorum Ben Bir Ozan Çırağı Bile Olamazken

ışıdı

öfkemde dolandı gün allı-mor

neydi az önce

o zifiri karanlık

ağarmadan ortalık

selam civan dost

bozkır mı uyanan

güne dönmüş çorak toprak

seslerle hele yokla kendini

bahçesi olurmuş acılar ülkesinin

tomurcuksuz, çiçeksiz

çocukları oyuncaksız, şekersiz

önceleri böyle değildi insan

bir alageyik seker ormanda

mağrur, atik

acılar yürür insanlarla yollarda

insan,

ilkyaza vuran

öfkeye gül sunan

doğruya dost, eğriye düşman

sevda olmalı

karanın karanlığında

pusatsız

sevda olmalı

bir uçtan bir uca ağlamaksız

ve haber haber olmalı

ölümün sesi toktur

çocuklar duymamalı

bak civan dost

mevzilenmiş acı

bilenir toprağın avuçlarında

birşeyler demelisin artık

neyi anlatır duvaklı güzellikler

neyi anlatıyorum ben

bir ozan çırağı bile olamazken