Nehrindeki Yankıya

Laf olsuna değil bu çağrı meğer kalpten

Aldığımızın aslına çekerek, laf olsuna değil aşk...

Bu çağrı insana..

Birbirine kaçarcasına duyulmuş yanık ve uzak özlemlerin

Bu ateş..

Yalancı pırıltılardan değil, gün düşünce paramparça cam kırıklarına

Yorulmak istiyor işte ne bileyim bu yanık hal sohbete

Hatırlı söze kanmak istiyor bu susamışlık

Samimimice hasretli sarılmalara boylanmak istiyor şu düş aynası

O uzak çöllerinden insan gurbetliğinin

Yakına gelmek istiyor ara

Laf olsuna değil insan olduk bir kere

Bir kere doğduk insan olmaya, dönmek yok bundan asla...

Kor kor tutuşan neyse sönmemek üzere ateşini gene kendine devreden

Bu çağrı içten

Duyulmayan seslerin fısıltısından ve görülmeyen hayallere bürünüp

Dile gelmiş,

Yola durmuş

çıplagına sarınmış

Harcamış harcamış ne kopardıysa gönlünden

Verdiğinnin aynısıyla geri taşmış çoğalmış bendini

Yağdıkca yağıyor şu dinmesiz sağnak laf olsuna değil..!

Sahrasında gezene nehir mi nehir..!

Pürdivanesinden yüklü damlalar taşıyan

Ben delisinden şu çağlayan

Seyfi Karaca.......Mayıs / 11