Ne Sen Ne de Sensiz

Ne sana gel! diyebiliyorum

Ne de senden,gidebiliyordum

Ne sana içimdekileri söyleyebiliyordum

Ne de umursamazlığına söylenebiliyorum

Ne sana kaderimin yârınlarını bağlayabiliyorum

Ne de yolunu gözlemekten kendimi alabiliyordum

Ne seni bi gençlik hevesliği ile

Ne de bir tutku gibi sevebiliyorum

Ne de bir sonbaharın kırılan son umutları gibi

Başka yarınları bırakıp yele, sevemiyordum işte,

Sâdece bugünün estiği havası ile

Bir yağmur damlasında bul istiyorum beni

Hafiften yaz yağmuru Sıcaklığında

Teninde nârin ve serin bir nem

Ve saçlarında en güzel incileri kıskandıran kır tonları

Belki gülüşünün sabaha kattığı huzur cemrelerinde

Belki gözlerine süzülen hayellerinin buğulugunda

Belki de, baş ucundan hiç ayrılamayan bulutlarda

Bilmiyorum...

Bu kadar da taşacak hislerimin olduğunu

Ve bi anda bu kadar döküleceğini düşünmüyordum

Gerçekten bunun nasıl böyle olduğunu anlamıyorum

Sözlerin bu kadar bir araya gelip, duygularım ile karmakarışıp

Böylesi bi dehrizliğe sürüklenmesi ve beni de çekmesini..!

Garip ve tuhaf bir durumdu bu

Ama sözler hiçte rahatsız değildi bu durumdan

Ne de yüreğim...

Ve satırlar ki, alabildiğine umutluğa devr-i âlem...

Böyle işte;ne sen

Ne de sensiz...

Ah! Canına yandığım

Aklımda,gönlümde,dilimde

İki kelimenin birinde

Hep bir yerlerdesin işte

Bazen uzak gibi

Bazen yakın gibi

Anlat (ama) maklı

Var (ama) maklı

Kavuş (ama) maklı