Navruzgelin

Kardelenler prensesi

Süslü kirmenlerden deli rüzgarlari koynunda gezdirip avutan hoyratta siginak

Kanatlarindan unutulmus keklik nameleri yüklenmis dörtbiryanlara pusulasiz baharlanirken

Hoyratta yalnizbasinaligin köskünü hircin yamaclara ev eden zamanin nazli gelini

Kilitleri cevrilmemis dünya kapisinin göklerden yere inisini cicekler icinde bir cicek olup navruzca

Günes üsürken dagda derede

Kuytular ayazlarken iside duldada

Sögütler cirilciplanikken kavaklarin dibinde karda boranda

Sessizligi sizlayan soguklardan fitili tutusmus bir yanar kandil sendeki dinmesiz cahil

Kendini cagirip duran burcusunda baginda dünyaya ask olarak gelmenin

Süyemlenen sulara hayati müjdelenip

ilini yolunu belleten kinali elvanlarin utangac percemiyle tutkun ahvalin tümüyle sevdalik

iklimler incisi navruzgelin

Seni kendi hayalinle giyinip kusandigin topraklarda kelepcesiz düslere ismarliyorum

Seni dizginsiz bayirlarinla ve hircin hisarlarinla pervandigini gökyüzüne

Seni kayis vurulmamis özgür esintilerde safaklar söken devranla alacakaranlik gecelerine biredip

Sana sarilip bütün gecmisler adina

ve seni kucaklayip dünden akip giden zamanla yarina

Kim kimden daha öksüz kalir belkisi bilinmez ama

Seni her ihtimale topragina

Seni kalbime basiyorum

Kokluyorum

Öpüyorum

Gelin ..

Navruzgelin…!

Seyfi Karaca………..Mart / 13