Nasihat-âmiz

Çocuk…!

hayatta çok şey seveceksin…

ama pek çok şey de seni sevmeyecek

her şey küçülecek sen büyüdükçe

ve her şey büyüyecek sen küçüldükçe

.

üzülme…!

yelkenin ateşidir rüzgâr

hayatı inişi olmayan bir yokuş farz et

belki beklediğin yolcu hiç gelmeyecek

sol yanın unut…sağ yanın umut diyecek

an gelecek sessizliği çığlık…çığlığı bir sessizlik izleyecek

yüreğindeki ateşler üşüyecek

ancak sen aydınlatabilirsin…gümüş gülüşünle içindeki karanlığı

.

yeter ki silme güneşi

er geç tomurcuk çiçeğe döner…şafak doğar elbet

acıları kesmez mal mülk…

uğrunda harcayacak biri yoksa

insan insanın cefası da olur sefası da

şifası da olur vebası da

bazen…

bakar da görmez binlerce göz

tek bir dost yüzü dahi etmez binlerce yüz…

sakın ola ki dostsuz kalma

.

erişmeyi bil yeter…

insanoğlu derinlerinde ne inciler gizler

bin yıllık sırrı dahi ortaya döker…yürekten bir muhabbet

her eğrinin bir doğrusu vardır

kendi eğrisini görmeyen nehir olma

sıkı sıkı sarıl gerçeğe

insandan ötesi yok…

vicdandan ötesi yok

birde ikiyi…gül dururken…dikende kokuyu arama

.

yanlışın diğer yüzü doğru

cehennemin cennet…günahkârın ismet

sevgi ol…şefkat ol…sığınılan kucak ol

bir sufinin nefesi kadar yumuşak

su gibi duru…

toprak kadar vefalı…güneş gibi sıcak ol

.

kirlenir yazılan her kâğıt

bembeyaz aklına…

adam gibi yaşamayı çiz…hayatın en güzel yanını resmet

asla...; kendini kibir, hırs, haset ateşine atma

izin verme kurt yanının kuzu yanını yemesine...

adaletsiz tartma

merhamet pınarını kurutma...onurunu, özgürlüğünü unutma

.

penceren hep bahara baksın

dört bir yanın iğde koksun…kekik koksun…gül koksun

yeryüzü börtü böceğe…gökyüzü kuşlara bahçe olsun

..

unutma ki o bahçe…!

ilelebet sana

ve senin gibi çocuklara emanet

.

insanı sev...tabiatı sev

sanatı sev…edebiyatı sev

o bahçede Necip Fazıl gül…karanfil Nazım Hikmet

1988

*tahsin özmen, bez bebekler de üşür, çatım&baskı yay,ank,2006