Nankör

Utanıyorum senden, kaldıramam başımı

Nankörüm ben halbuki sen verdin aşımı

Sana benden daha sadık kapıdaki köpek

Halbuki senindir hergün yediğim ekmek

İnsan denen şu mahluk sana hep küstahtır

Senin yerine arzuladığı şehvet ve tamahtır

Boğazına kalın kemendini geçirmiş o nefsi

Beygir gibi koşturuyor, bitene kadar nefesi

Bir kahvenin kırk yıllık hatırı var, ya senin

Hatırını sayan yok bu alemde bunu bilesin

Adın dolaşıyor dillerde; lakin bir klişe gibi

Gözler zina yuvası, görüntüler fahişe gibi

Yazık sana insanoğlu, seni akıllı sanırdım

Ben seni ta çocuklugundan beri tanırdım

Yürüyemeyen zavallının biriydin beşikte

Başucunda beklerdi hep anacığın tetikte

Dişin yoktu, ağzına O koydurdu sütünü

Açıldığında örtün O idi örttüren üstünü

Kadın peşinde koşuyor şimdi o ayaklar

O kirli vücudu ancak nasuh tevbe paklar

Nankörsün, Şeytandan da daha nankör

Hayatına bir daha ta baştan bak ve gör

Üç kuruşluk iyiliğini hep pahalıya satarsın

Onunkiniyse ucuza ve içine haram katarsın

Haram, tuzu biberi olmuş sofrandaki aşın

Haktan bir zarar gelse malına çatılır kaşın

Sağ elinin verdiği duyulur iki sokak öteden

Komşulardan duyar sol el bunu gerçekten

Üç beş kuruş atar camide açılan mendile

Güya susturur vicdanın sesini bu rüşvetle

Hep kendi iyiliğinin tellalısın sokakta

Bir gramlık iyiliğini sanarsın bin okka

Soner Çağatay / 02:16 / 13.06.2010