Mutluluğun Resmi

Bugün; bütün ağaçlar yüreğimdeydi.

Bütün çiçekler gözlerimde.

Güneş, ışıklarını dudaklarıma kondurmuştu.

Neydi kanımı kaynatan bu güzelliğin adı?

Mutluluk muydu?

Bugün,

Ne varsa hüzünden yana

denize fırlattım az önce.

Sanki beklermiş gibi hepsini,

hop hop hoplatıverdi dalgalarında.

En güzel maviliğiyle oynaşıp durdu.

"Bak" dedi "fırlattığın hüzünlerine...

İşte; onların bendeki hükmü sadece bu!"

Sonra, şakalaşırcasına

bir kaç tuzlu damlasını

sıçratıverdi yüzüme.

Gülümsedim mahcup mahcup,

onun bu neşesine...

Duruldu.

Bir deniz yıldızı bıraktı avuçlarıma.

Yoksa mutluluk bu muydu?

Herkes kalabalıkken,

içimdeki yalnızlığı

alıp, gidiverdi sihirbaz martılar!

Bir de arkasından o bildik

şen kahkahalı bağırışmalar!

Hiç bu kadar güzelini görmemiştim.

Beyazmış meğerse

beni, onlarla bütünleştiren mucize!

Kanat çırpa çırpa,

yüreğimdeki isyanları uçurdular...

Yaşamaktan aldığım tad; işte buydu!

Yoksa mutluluk bu muydu?

"Sen mutluluğun resmini

çizebilir misin Abidin?"

Evet... Adım İNSAN...

Ya, tabii ki, çizerim!

Az önce;

ağaç oldum,

çiçek oldum,

güneş oldum,

deniz oldum,

martı oldum,

ölümsüzleştim...

Meğerse, hep

yanıbaşımdaymış

bu güzel resim!

Ben çizdim. Adı umudum'du!

Yoksa tüm umutlarım

beni hiç terketmeyen

mutluluğum muydu?

* * *

Mutluluk,

hepimize sadece

kendi çizdiğimiz resimler

ve uzaklıklar kadar

yakındır!