Mümkünüm Yok

Yusuf'a

plastik tadında yediğim içtiğim

yaz kış gözlerimi örseliyor duvar

paslanıyor demir gelip boyuyorlar

hep aynı renkte ölemem

beton tuttu ayaklarım dışarda kar

karın altında toprak nasıl hasretim

bir kuşun kanatları geçiyor üzerimden

bin kanat bakıyorum parmaklığa

aklı gidiyor nöbetçinin

kırk yıllık yoldan tanırım ben soğukları

ama asıl baharların erbabıyım

yine yorgun argın aşacak dağları

yine kapıma yıkılacak karanfil

elleriyle koymuş gibi bulacaklar

badem mi olur erik mi çağla mı

kendi dalından asacaklar baharı

kaç yıl oldu alışamadım

mümkünüm yok bu kez firarım

aklı gidiyor nöbetçinin tüfek tüfek kalıyor

tezkeresi yakın hırsla parmaklarını sayıyor

göz gez arpacık bakıyor fena bakıyor

gece dehşetli uzuyor duvarı iniyorum

toprağa basmalıyım bir kuşu uçmalıyım

deli esmeli poyraz bir dal parçası azbiraz

mutlak duvarı aşmalı yoksa duramam

gövdemi mıhlasalar bahara kalamam

mümkünüm yok bu kez firarım

hırsla parmaklarını sayıyor baştan sayıyor

tezkeresi yakın düşleri kayıyor

apansız bin basamak nöbetçi kulesi

yapayalnız ağzında uçurumun apansız

kar etmiyor parka ah ne çocukça ıslık

beter üşüyor tetik otomatiğe düşüyor

ben bahara kalamam ay batarken

şafak şafak açarken yaban süseni ben

yalnayak fırlıyorum duvarın dibinden

bir ses canavarlaşacak ardımdan

döne döne sırtımı yakacak

ciğerimi bulacak beni toprağa yıkacak

vu-ra-cak mümkünü yok

bir ödül bir tezkere alacak

karaköy'de bir orospuyla yatacak

kaç bahar büyüğüm ondan

onda hiç bahar açmayacak

mümkünüm yok bu kez firarım

Aralık 1984