Muhabbet Bittiğinde

Sevda şerbetini sevgi köşkünde

Sabreyle, içmeye, gün ışır gülüm.

Dosta muhabbetin bittiği günde

Paralel doğrular çakışır gülüm.

Bendeki gizemi görmüyor duygu

İstese de şekle girmiyor duygu

Okuyor yazıyor ermiyor duygu

Duygu mengenede sıkışır gülüm.

Ağlamazsa bulut, yeşermez bağlar

Haykırdım, taş kesti sesime çağlar

Elleri koynunda bir gelin ağlar

Kucağında taze gül üşür gülüm.

Şu koca dünyayı baktım üzüldüm

Yıldızlara çengel taktım üzüldüm

Keremi külüne yaktım üzüldüm

Aslıya zülüfler yakışır gülüm.

Bu senin baharın, bu benim yazım

Bu senin ateşin, bu benim közüm

Bu senin torunun, bu benim kızım

Bu aşkın gözleri bakışır gülüm.

Canan canı yakar, aşkı yüzünden

Nehirler boşalır üzüm gözünden

İnsan yakalanır kendi sözünden

Canlar birbirine tokuşur gülüm.

Ben beni çağırdım, gelmedi cevap

Gönüllere koydum, demedi sevap

Yaralı bir gönül, yırtık bir esvap

İnsanlık günbegün kokuşur gülüm.

Zülfikar Yapar Kaleli