Muğlak Döngü

Yaşamın en tahrip yerlerinden

parçalanmış hüzünlerle,

susanan bir ömrün en yorgun kıyısındayım...

Dinlerken ağıdını yedeklemiş bir annenin

yaşama ait cürümlerini,

korkunun kavrayıp fırlattığı

günün kederinde olmanın sebebidir

ağarmış yaşlar...

Ne kadar yalnızsak bir o kadar da yasaktık…

Teşhirleşmiş bütün yalın ayak duygular,

bizlerse kör karanlığın çıkmazında

savrulmuş birer fotoğraf…

Olanca kalabalıkta her köşe başında

aymazlığa yüz tutmuş insan suretleri

ve her duyguya acizliği giydirmiş

kendini kendi seferinden

atan benleşmiş us/suz/lar…

Bu an yıkımıdır hayatın!

Netliğe ulaşamazken haykırışlar

her göç sonrası veda çığlıkçıklarının durduğu

ve tasavvurun yıkıma bıraktığı,

kül rengi gecelerin dönüşünde, kayıp kentlerde

her birimiz apayrı yapaylıkta…

Ne kadar döksem o kadar dokunacaksın

en hassas parmak uçlarıma

gitmenin hüznü geleceğin kaygısındayım…

__Bütün savruluşlarımda

en derinine inilecekse yaşanmışlıkların

bir sona sevap olup

bütün günahlarımdan arınmalıyım…

Bütün ay/kırı/larda

çocuk ruhum esir alıyorsa beni

ve yâd ediyorsam göçten önceki hayalleri,

o an büyümüşlüğün kirli nefesidir üzerime sinen...

Bilirim!

Yıkımındayım aşkın cezbinin

Hiçbir cevabım yok

ve halen saklanmaktayım bütün sorular ardına

tökezlerken yarına doğru, inançlar/ım körelmekte!

Ne kadar inanıyorsak

o kadar da günahındayız insanlığın…

Bir sona ses olup bütün nefeslerden arınmalıyız!