Miskokanda Li...

Gözleri dünyaya açılmadık tomurcuktan

Mahkemeler sokağına düştü velakin

Üzgün rampalarda yağmura bulaşan tok sesleriyle

Asyalı bir arzu çıldır çıldırak

Birileri klarnet –keman çalıyordu sessizliğin kulağına

Kuzeydeki meydanda

Amma lakin…nedense bilmem…

Zamanı vuran çan sesleri ışığın gözlerini açtığı pencerede

Derinlere dalgın şehri kırbaçlarken

Biz tükenen zamana karşı aykırı oturduk

Şeker kırdığımız kahvelerin hesabı kapanmayacak kadar

Çocukluk ettik hatıra

Li….miskokan mendiline ismimi yazdıran

Çinli güzelin karabelasından insanı büyülercesine bakan gözleri

Hiç iyileşmeyecek bir deva

Ve sonraki günlere zamanı ısmarlayacak kadar da güzeldi

Seyfi Karaca………Mart / 11