Mezopotamya Kızı

Çorak topraklara döndüm

Çöller gibi

Hep ıssız, verimsiz

Ey benim suna boylum

Mezopotamya kızı

Sen yağmur ol

Yağ içime

Belki ıslanan dudaklarımda

Aşkın gül verir ,çiçek açar

Hasreti burnumda tüter olan sevdiğim

Gönül hatırına

Güneşe gebe

Alaca bir şafak vakti

Gül yüzün zuhur etsin ki

Dünyam cennet

Ruhum şen olsun

Parmağım hassas tetiği çekmeden

Mavzerden ayrılacak

Mermi

Beynimin tam orta yerine

Saplanmadan

Rüzgâr ol es göğsüme

İçinde sen kokan, miski amber olsun güzelim

Ayyaşım

Sarhoşum

Üşüyorum her gece

Yüreğim

Sanki Sibirya

Sanki buzul çağı

Sana olan sevdam uğruna

Aklımı çoktan yitirdim

Cehennem ateşi ol bana

Buz tutan naçiz bedenimi erit

Bırak maharetli ellerin

Sarsın tüm çıplaklığımı

Namahrem düşlerimi, ateşimi, iniltilerimi

Kutsallaşsın ikimizin aşkı en az tanrılar kadar

Güzel tanrıçam

Manolyam

Mimozam

Aşkınla tükenmeden

İpek ellerini

Çekme bedenimden

Umut ol

Güneş ol

Bahar ol

Al götür beni

Sason’a

Bir kızıl sabaha vakti dudaklarımdan öp beni

Ölürsem

Mezopotamya’nın kutsal topraklarına

Gerger’e, Varto’ya, Hilvan’a, Baykan’a göm beni

Yıllardır biriken günahlarımdan sıyrılıp, arınayım

Mehmet Çobanoğlu

30.01.2014

İstanbul